Cześć, Tato!

Dziś rano do kawy przeczytałam artykuł gazetowy "Dziecko po szwedzku". Już pomijam kwestię dużych dodatkowych pieniedzy, jakie Szwedzi dostają wychowując dziecko i możliwość pracy w mniejszym wymiarze godzin, póki dziecko chodzi do szkoły. Nie do przedszkola czy żłobka, ale do szkoły, masę lat. I sam sposób podejścia do dzieci to jest to, co bym chciała umieć - to własnie jest TO, po prostu. To, czego mi brakowało i to, co chciałabym dać Mai.

Inna sprawa, bywam wykończona. Składam szafę, a potem przerzucamy z Miśką ciuszki do niej i nie mogę być po prostu zmęczona i wskoczyć do wanny. Jest jeszcze kolacja Mai, jej kąpiel - i dopiero czas dla mnie. Nei mam siły czytać Mai bajkę, choć i tak jest już pora, kiedy oczka jej się kleją, a ja marzę tylko o odpoczynku.

Sama wybrałam swoją pojedynczość i lubię ją. Ale jak wszystko na świecie, miewa to minusy. Z niemoim nie było możliwości stworzenia normalnej, prawdziwej rodziny - ale to się okazało po długim czasie. Szkoda. Przyjemnie jest mieć przy sobie ciepłego, mądrego, oddanego, przyjaznego mężczyznę.

Ale "Dziecko po szwedzku" wydrukuję i na każdej ścianie powieszę. Cudne.

Dlaczego w komentarzach od razu mamy wpisy: "a u nich jest najwięcej gwałtów", "a u nich dzieci palą szkołę, jak ich na dyskotekę nie wpuszczą"? Przecież chyba każdy by chciał być szanowany? Dzieci też. Gdyby te szanowane dzieci wyrastały na gwałcicieli, to Szwecja nei dałaby sobie rady z bezprawiem i brakiem bezpieczeństwa. A o ile wiem, są na świecie bardziej niebezpieczne miejsca. Może chodzi o to, że w Polsce wiadomo, że chadzanie zaułakami po zmroku to proszenie się o kłopoty - a oni, Szwedzi, może jednak uważają, że są bezpieczni? Ale tak naprawdę nei wiem, czy Szwedzi chadzają ciemnymi zaułkami. I to po zmroku. Tyle, że pierwszy raz w życiu pomyslałam o tym, że mogłabym wyjechać z Polski - do Szwecji właśnie... z powodu tych szanowanych dzieci.

W naszym kościele wprowadzono świetny zwyczaj błogosławienia dzieci przez księdza podczas udzielania Komunii Świętej - dzieci przed Pierwszą Komunią kładą paluszek na usta i podchodzą razem ze starszymi. I wszystko było jak w bajce, ale znalazł się ktoś, kto skutecznie dopomniał się, że dzieci albo z rodzicami, albo na koniec kolejki, dopiero za przyjmującymi Komunię. Pan Jezus będzie bardziej zadowolony, że dzieciarnię wygnano na koniec kolejki? No, nie jestem pewna...

Tato, mamy ciekawego psa. Nuliśka po spacerze władowała się do wanny, ot, tak, po prostu, dla przyjemności i bez kąpieli. Przeszczęśliwa, rozmerdana tam siedziała. Wąchała mydełka. Zrobiłyśmy jej kilka zdjęć i wyskoczyła. Zaczynam wieczorem pilnować, by nei wpakowała się w majusiną kąpiel.

Chyba pora zacząć pisać też do Mai. Takie listy papierowe, zaadresowane... może kiedyś śmiesznie będzie jej to przeczytać. Tato, to jest zdecydowanie grafomania. Że też człowiek nei zdąży w życiu porządnie się przeleczyć.

Cześć, Tato!

Wpadłbyś na pomysł, że jeśli szafa sosnowa stoi między dwoma innymi szafami w sklepie, to jej boki nei są sosnowe, tylko z płyty pilśniowej?

Stoi to w Majusi pokoju, Mai się podoba, a ja po całopopołudniowym składaniu tego cholerstwa jestem nieszczęśliwa. Bo miała być jak wszystkow  domu drewniana, sosnowa najlepiej, bo jasny powiększa przestrzeń. A tak?

Składałam szafę i wściekałam się na Maję i Nulę, że mnie odrywają. Teraz wściekam się na siebie, że się wściekam. Pomóż mi coś z tym zrobić, jeśli możesz.

Zamarzyłam dziś o pieniądzach. Dużych i konkretnych. Przed wyprawą po szafę zajrzałam na konto. Łaaa, fabryka czekolady wypłaciła ładną roczną premię! No i proszę, naprawdę wystarczy zamarzyć. Teraz proszę 100 razy tyle.

...Tato, co ja zrobię z tą koszmarną szafą?

Poczytam jeszcze chwilkę i idę spać. Dobranoc, Tatusiu.

Cześć, Tato!

Wygląda, że wszystko w porządku. Odetchnęłam z ulgą, choć wynik cytologii dopiero za 2 tygodnie. Mam jeszcze zrobić tylko morfologię i crp. A tak się wystraszyłam... Maja za to dziś wciąż wtulona - to we mnie, to w nianię. Wieczorem bawiła się w dzidziusia. Usnęła wtulona we mnie. Moja słodka córeczka... Już nam wystarczy złych przeżyć, teraz niech już będzie dobrze, ciepło, spokojnie, życzliwie i rodzinnie. Niech każda z nas robi, co lubi i cieszy się życiem. Tak po prostu.

Dobry arykuł w jakiejś babskiej gazecie w poczekalni doktora P. - Leszka Talko o rozmowie z dziećmi. I dorosłymi, bo to samo działa na dorosłych - każdy w rozmowie chce być zrozumiany, nie zbesztany. Więc jeśli się mylę sądząc, że ludzie podnoszą sobie samopoczucie kosztem kogoś, kto ma kłopoty - to jest to problem po prostu doradzania tam, gdzi eot zbędne. Wystarczy naprawdę okazać zrozumienie - wystarczy powiedzieć: ja też w tej sytuacji nei wiedziałabym, co robić/też bym się bała/też bym cierpiała/to musi być trudne. Bez doradzania - bo po fakcie każdy mądry. No, chyba że jakiś osioł zakompleksiony naprawdę musi wbić człowieka w ziemię, żeby poczuć się większy...

Dotarło do mnie, że mogę wybrać - czy się dołować autokrytyką, czy się wzmacniać miłymi myślami. O sobie, o tym, co mogłoby się zdarzyć, czeog bym sobie życzyła.

Warto przeczytać Katarzyny Michalak "Sekretnik".

To dobra książka. Wracam do niej od kilku tygodni.

Tato, potrzebuję ustalić priorytety i potrzebuję więcej czasu na spełnianie swoich marzeń, czyli robienie najważniejszych rzeczy.

Nula też ma wspaniałe pomysły. Dlatego jest taka radosna. Własnie postanowiła zjeśc modem, za bardoz jej wchodzi w zęby, bo ułożyła się przytulona do mnie. Króliśka biega obok moich nog i przymierza się do miziania. Zwierzęta ewidentnie czekają na film. Idę po kocyk, cukierki - bo banan i mandarynka to nei to samo, jak mówi mój żołądek - i włączę coś. Kocham Cię.

Ps. Jak myśle o liście rzeczy, które szalenie lubię, to już widzę, że potrzebuję czasu. Tak około trzech wcieleń w tym jednym... Maja na pierwszym miejscu. To cud, że jest. 

A dziś urodziła się Laura. Córka Krzysia i Ninki. Jestem po raz kolejny ciocią. 

Cześć, Tato!

Dziś był piękny, słoneczny, mroźny dzień. Pojechałyśmy na działkę, na spacer. Nulka zapomniała też, że się przychodzi na komendę "do mnie". Bo zobaczyla czarną labradorkę... Wariatka. Swiat skłąda się z samych miłych ludzi, których miło widzieć i samych fajnych psów,z  którymi nalezy się zaprzyjaźnić za wszelką cenę, bo a nuż straci się bezpowrotnie okazję na tę przyjaźń, a nade wszystko zabawę.

Jest wulkanem radości. Nie wiem, czy to okiełznywać, czy się uczyć. Bo ja ostatnimi dniami nie za bardzo siebie w ogólę lubię. Krzyczę, złoszczę się i boję jak cholera. Usiłuję z Misią rozmawiać ile wlezie, ale nie mam za dużo cierpliwości. Jutro pod wieczór idę do lekarza. Po prostu się boję. Ale szukam przyjemności i jakiegokolwiek odprężenia. Rozmawiałam z Jolą, często pracuje często z ludźmi, których rodzice umarli bardzo wcześnie. Jest wyrozumiała i tak bardzo rzadko spotyka się człowieka, który nie poprawia sobie nastroju czyimś kosztem. Okropne. Nawet pomoc teraz często wygląda tak, jakby przy okazji człowiek chciał podkreślić własną przewagę. I szczęściem są osoby, które nigdy tego nei robią. Ty, Tato. Niania. Obecna Jola. Szef. Całe szczęście, że są. Swiat staje się lepszy. Ale każdy ma w sobie jakiś kawałeczek czystego dobra.

Dziś oglądam piękne wystroje prowansalskie domów. I wzięłam się za malowanie pudełek, butelek i półki. To pod wpływem zamówienia. Zaniedbałam ten kawałek życia. I zielnik też. Taki z wzorami chemicznymi... tak, jak lubię.

Idę, Tato, mam ostatnio zapotrzebowanie na filmy. Nula szaleje po wersalce z radości, a Króliśka przychodzi się poprzytulać. I jest spokojnie i cicho, i domowo. Ze śpiącą Misiulką za ścianą. 

Kocham Cię, Tato. Dziękuję...

Cześć, Tato!

Mokro na dworze. Podeschło pod wieczór, przerywając zabawę lalami namówiłam Maję na spacer z Nulką. Długo namawiałam. Udało się, ale uznała, że skoro ona rezygnuje z zabawy ze mną teraz dla spaceru, to po powrocie pobawię się z nią znowu. W dom, lalami. Twarda negocjatorka. Zgodziłam się.

...Ale skoro na spacerze powiedziała, że uwielbia spacerować wieczorem i że przecież żartowała jak się broniła - to czy ja się nie wpuściłam w maliny? Mam takie delikatne wrażenie...

Nulisia jest typowym dzieciakiem. Duży, silny pies biegnący szczęśliwy od kałuży do kałuży... chlupotała jak koń. I merdała. Zadowolona z siebie i kałuż. Wszystkich mijanych. Potem usiłowałam ją prowadzić ściągniętą na smyczy. Masakra, zapomniała i było ciężko. Miałam wrażenie, że nei rozumie, o co mi chodzi. Jakieś trzy tygodnie przerwy spaceru na smyczy... Za to na nikogo nei skakała. Podbiegała, ale nie skakała. Sukces.

Tato, rozmawiałam dziś z panem Zenkiem. Wie pani, tak naprawdę ja tego raka mam w dupie. No, wiem, że jest, że nie wiadomo jak to się skończy - ale nei zamierzam się nim przejmować. I że patrzył sobie w niebieskie niebo tak jak dziś i myślał, że zawsze będzie zdrowy. I silny. A chemia, proszę pani, to szmatę z człowieka robi. Nawet bym się nei spodziewał, że aż tak.

Tyle spokoju, siły i godności rzadko się spotyka jak u pana Zenka. Złomiarza.

Czy nie robi się tak, Tato, że nowotwory stają się teraz epidemią?

Jak teraz zadbać o ziemię, skoro wypełnia ją chemia? Tato, dużo tego. Jeszcze za dobrze nie umiemy tego leczyć. Ciekawe, w co pójdzie świat? W modyfikację genetyczną, transplantologię czy cudowny lek na złe komórki?

Może nasze dzieci czy wnuki będą bogacić się prowadząć gospodarstwa ekologiczne na małą skalę? Z zadbaniem o zwierzęta jak o żywe stworzenia... Warto by było.

Kocham Cię. Dziękuję.

Cześć, Tato!

Przynajmniej jest wesoło. To kolejny antybiotyk, który mnie nie lubi. Dwie godziny po spożyciu wywleka mój żołądek i prześwietla na wylot. I z durnego powodu jutro nie pojadę do pracy, bo nie mam zapewnionego komfortu w autobusie intymnej bliskości toalety. Kompletnie sam na sam. Brawo.

Uznałam, że jestem bezsensowną matką, bo prawie cały dzień unikałam zabawy. Po czym policzyłam - połowa bajki rano - wspólnie, z przerwą na smażenie naleśników na śniadanie. Potem razem kościół, cmentarz - Dzień Dziadka, Tato - i pizzeria. Znaczy się, niedzielny obiad. Jutro coś ugotuję. Potem chwilę razem się pobawiłyśmy. Potem chwilę razem piekłyśmy bułki i rogaliki z dżemem, choc Maja w tym czasie bardziej się bawiła niż mi pomagała. Dużo gadania. W zasadzie z przerwą na moje telefoniczne rozmowy.

Wieczorem Maja rozanieliła mnie tekstem, że jestem najlepszą i najfajniejszą mamą w mieście i na świecie. Idę spać. Dziękuję...

Oby tak czuła naprawdę... Oby była zdrowa i szczęśliwa.

Cześć, Tato!

Kupiłam dziś dwa ciepłe, mięciusie koce. Ciemnobrązowy i biały. Wyprzedaż w jysku. Po czym rozebrałyśmy choinkę, pocięłam ją sekatorem, załatwiłam pranie, sprzątanie i martwię się, że Maję łapie katar. Nie wskoczę więc pod cieplusi koc, bo ani nei mam godziwej lektury, ani nei mam jak napić się grzanego wina przez ten antybiotyk, ani nei mam potrzeby się przykrywać, bo mi gorąco. Niemniej spełniłam wczorajsze marzenie o przykryciu się mięciusim kocem.

I potłukłam mój krem pod oczy. I wydałam masę pieniędzy na koszyki wiklinowe. I Urząd Miasta mnie wnerwia, wzywa mnie, bo nei zdołał mi dostarczyć pisma o czymś. I przeczytałam dzis zwierzenie dziewczyny na forum, która nei wie, jak upomnieć milionowy raz swojego ukochanego, żeby nei roznosił po domu swoich ciuchów, bo ona ma problemy, żeby trafić na te do prania. I żeby sie nei pokłócić. A już, już przez to, że czas jest lekarzem, związek wydał mi się czarującymi chwilami pełnymi ognistego seksu. Brawo. Grunt to zafundować sobie sklerozę i faceta, który będzie siał swoje śmieci. A tak? Dziś w sklepie była kobieta i mężczyzna. Ona oglądała koce, on stał znudzony. Ona wyraziła zastanowienie nad zakupem, on odrzekł - a po co ci? I poszli. Może rzeczywiście jej nei był potrzebny? A ja wzięłam co chciałam, żaden facet mi nei jęczał, co zrobię z sześcioma koszykami z wikliny i trzema kocami. Siedmioma koszykami. I nikomu nie trzeba było tłumaczyć, że kosze wpasuję w trzy półki, jeden koc nadaje się na podszewkę do czegobądź, drugi jako zasłona w drzwi, a trzeci jako koc. I nikt mi się jawnie w czoło nei pukał. Ani nie wyrzucał, jak niemój, że odbieram dzieciom od ust. Te koszyki i koce.

Nie, no ja nie twierdzę, że życie w pojedynkę jest łatwe, proste i przyjemne. Jest... trochę łatwiejsze, prostsze i czadowo przyjemne :)

Tato, to tylko dlatego, że mężczyzn zabrakło. Serio.

No, dobrze. Nie zabrakło, ale nie mam czasu ani wrażenia wolności. No, i odwagi.

Kocham Cię, Tato. Tak sobie myślę, że Ty mnie też. Dzięki.

Cześć, Tato!

Za mało robię, za dużo się denerwuję, za bardzo potrzebuję pomocy i za bardzo się rozpraszam.

Tato, wczoraj Majusia trafiła do niani też po południu, bo poczułam palącą potrzebę zobaczenia jakiegoś lekarza. Lekarza sobie upolowałam w szpitalu, po ponad sześciu latach pamiętał mój brzuch i pamiętał Ciebie. Ale to na tzw. konsultacji, wcześniej jak się uśmiechać do lekarzy i pielęgniarek w pogotowiu, też się uśmiechają jak do człowieka. Przetestowałam każdego i naprawdę każdy odpowiedział. Nie dałam się zatrzymac na oddziale, co podpisałam - no, no, potrafią robić wrażenie, jak zawsze - po czym dostałam receptę i jem antybiotyk. Przetrzymywanie chorób czasem nei jest rozsądne, mogłam spokojnie zacząć parę dni wcześniej.

Tato, jak jestem w szpitalu, to czuję się, jakbyś stał przy mnie. I ten zapach szpitala - tęsknię do Ciebie i raczej staram sie nei rozpłakać. Chyba mam czas roztkliwiania się nad sobą. Osłabłam. Zamarzył mi się ostatnio ciepły, miękki koc, w który mogłabym się zawinąć, książka i stolik na coś gorącego do picia. I cisza. Czy to ma być tak już zawsze, że ciepło i przytulenie da mi Maja - czy to w ogóle mądre z mojej strony, że gdy przychodzi pora na jej spanie, a Maja marudzi, zwleka i wpada na różne pomysły, np. przytulanie - to ja mówię, że cały dzień na to mamy? Przecież niedługo nie będzie chciała się przytulać. A może będzie chciała? O, jeszcz eNula lubi się przytulać. Dobrze, że jest taka duża. Ale może lepiej darować sobie kąpiel i internet i iść się potulić do dziecka - pomimo późnej pory i konieczności jej zasypiania wcześniej niż później, bo na tym polega dbanie o dziecko? Bez sensu. To mnie czasem po prostu trzeba czasu dla siebie. Przyjdzie czas, że Maja będzie mocniejsza. I choć nei będę chciała jej obciążać sobą, to będę czekała na nią... to jak z tym tuleniem? wytrzymać i tulić się do Mai, Nuliśki i koca? czy nie wytrzymać?

Zawsze, ale to zawsze mamy wybór. Tato, kiedy ja ostatnio miałam do czynienia z kimś silniejszym ode mnie, kto mnie tulił? Jak żyłeś, mogłam jeszcze być dzieckiem. A teraz? Teraz ja jestem dorosła.

I co, do cholery, zrobić ze zdjeciami półnagiego faceta, jakie dostałam na skrzynkę?!

Cześć, Tato!

Moja biała, ciepła kurteczka w pralce, mam nadzieję, odwirowana - a ja nie mam mocy coś z tym faktem zrobić.

W zasadzie życie w końcu się skończy. Ksiądz dziś usiłował rozwiać mi radość z używania, cytując Biblię - że nasze ciało nei należy do nas ku rozpuście ale nalezy do Boga. Ja się z tym zasadniczo zgadzam, ale czy Bóg nei jest również radością życia? A czy radością życia - malutką, bo malutką, ale jednak - nei jest czekolada, lampka ulubionego wina czy takie tam? "Takie tam" też. No, wiem, warunki tu są potrzebne, miłość i w ogóle... A zresztą, ja się i tak na tym nei znam. Może się poznać?

Podoba mi się opcja, by zakończyć żywot z ciałem jak najbardziej zużytym, czekoladą w dłoni i okrzykiem "ale jazda!" (krążył taki pps po sieci swego czasu). No, trudno, uśmiechnięci ludzie poprawiają świat. Cierpiący - tak bez przekonania i w smutku czy złości - zgryźliwieją z czasem i psują najlepsze. To w końcu kto szerzy Królestwo Boże?

Zaraz mi wyjdzie, że Królestwo Boże szerzy sie czekoladą i lampką dobrego wina. Ale i tak nie pójdę do suszarni wyciągać kurtkę z pralki i wieszać w cieple. Trudno. Albo zmarznę idąc do pracy, albo się przelecę, jakkolwiek by to nie zabrzmiało, albo ubiorę sweterek.

Niania za parę dni ma okrągłe urodziny. Mam kilka pomysłów i nie wiem, co robić. Pomyślę o tym jutro.

Pa, Tato! Kocham Cię.

Cześć, Tato!

Jak mi poluzować gorsecik, to całkiem fajne rzeczy widać. Był co prawda czas, gdy gorsecik zrzuciłam - i to był najbardziej twórczy, przyjemny i radosny czas w moim życiu - ale chwilowo za wiele mam lęku, by się tak nieskrępowanie nei krępować. Choć gdy odrzucam wszelkie moje durne obawy, to naprawdę wesoło się śmieję, Maja bawi się na całego, mówi, co czuje, ja umiem pytać ją o to, co ważne i mówić to co ważne, a to bardzo ważne! - i z kolan mi nei schodzi.

Wczorajsze spotkanie z panią Tereską przetrawiłam. Omal uwierzyłam, że mam przed oczami najprawdziwszą, pierwszą spotkaną w życiu swatkę. O raju... Może i miałam, kto wie.

Przetrawiałam spotkanie, bo nie wiem, czy aby moja miła Renia ze swoimi rodzicami jednak czegoś sympatycznego nei wymyślili i nei uznali, że tą drogą dowiedzą się czegoś, co może mi będą mogli zarzucić. W związku z przegraną w sądzie sprawą o podział części wspólnych tego domu. Zarzucić, jak włączenie do sprawy ich wyroku rozwodowego. Tato, nigdy byś nie zapytał, skąd ludziom przychodzą takie pomysły do głów - i ja cieszę się, że też nei pytam, tylko śmieję się z podziwem. Głupota jednak budzi mój podziw. Mnie by było szkoda czasu i atłasu. Dajmy temu spokój.

Ja w każdym razie wyswatać się nei dam, nie ze mna te numery. Po godzinie rozmowy pani Tereska uznała, że jeszcze kiedyś kogoś spotkam. Bardzo miłe, choć i teraz spotykam co dzień. Jakby coraz częściej, coraz chętniej i coraz bardziej otwarcie, choć szkoła mamusi jeszcze robi swoje i uroczo zrywam konktakty jak się ledwo rozwiną. Stare mam w poważaniu i tak łatwo nei zrywam, na szczęście. I objawiane mi są plotki sąsiedzkie. Kurczę, to jak inicjacja tubylcza.

W każdym razie "poznawanie kogoś" w sensie seksu ma coś wspólnego z naszym wewnętrznym nastawieniem, jakoś ludzie to podprogowo odbierają i korzystają z okazji albo nie. Ja jestem w tej kwestii jednym z moich kaktusów. To całe pokłady strachu, którym kierować się w  życiu nie należy, ale ja potrzebuję czasu dla siebie i Mai, więc ten strach przy okazji daje mi azyl bezpieczeństwa. Za ważna rzecz się dzieje, żeby mi się jakiś chłop plątał po życiorysie teraz. Dojrzewam, wyrzucając wszelkie ciężary z lubością dźwigane dotychczas przez życie. Dojrzewam też do Mai. No, dobrze, do siebie też. Aż się prosiło, choć coś mi się buntuje w środku na to stwierdzenie. Ale jak sie buntuje, to może coś w tym być jednak, więc niech juz to słowo napisane zostanie.

Za dużo się jednak rozbieram ostatnio pisząc do Ciebie.

No, widzisz, gdybyś nei umarł, mogłabym mówić, a Ty byś rozumiał i już. A tak? Wyłazi ze mnie ekshibicjonistka. Fuj.

No, dobrze, wiem, że wiesz, co sądzę o kontaktach z duchami i raczej nei ma powodów, byś chciał mi dokuczyć. Mamusia to co innego... Uściski, Tato. Twoja nieodrodna, o dziwo, ekshibicjonistka z wisielczym humorem.